Konser Anısını Gönderen Üyemiz: İdil Yiğittürk (Twitter hesabı için tıklayın, İdil’e teşekkür ediyoruz ❤)

2 Mayıs 2013 Perşembe günü benim için gün erken başladı. Erken giriş bileti almıştım ve Justin’in resmi sahneye çıkış saati 19:00 olarak gözükse de sabah 10:35 civarı ben güvenlik noktasında arkadaşımla beklemeye başlamıştım. Kapı açılışı 16.00’yı buldu ve bir anda kalabalık bir grup olarak “erken giriş” kısmındaki bariyer ve güvenlik önlemlerini yıkarak konser alanına koşmaya başladık. Sahne içi girişleri almadan bir güvenlik noktasında daha beklettiler bizi o esnada arkadan ittirenler yüzünden yere düştüm bacağım yaralandı ve artık yorgunluktan nefes alamaz halde güvenliğe beni içeri alması için yalvaran bir ses tonuyla konuştum,beni içeri aldılar ve hemen hemen ilk girenlerdendim en öndeki demirlere tüm gücümle sarıldım ve beklemeye başladım. Fakat kalabalık arttıkça demir de insanlar da baskı yapıyordu ve nefes alamayacak duruma gelmiştim en önden içim acıyarak çıkartıldım.

Daha sonra büyük bekleyiş başladı, Justin sahneye gelecekti…2010’dan beri beklediğim bir olay. Arkadaşımı kaybettiğimden 4 tane ablayla tanıştım onlarla muhabbet ettik bir süre. (Abla diyorum çünkü hepsi mimarlık 3.sınıf öğrencisiydi). Karanlık çökünce bir anda geri sayım başladı ve tuhaf ilahi bir müzikle Justin sahneye geldi. “İstanpuuıl” tarzı bağırıp All Around The World’ü söylemeye başladı. Bizimle konuşurken U Smile’ı hafif mırıldandı orada artık sinir patlamasından mı yoksa güzel bir an yaşadığımı fark ettiğimden mi bilemiyorum ağlamaya başladım. Çok uzun sürmese de makyajım dağılmıştı bir kere…

Dışarıda beklerken bizlere Justin, Fall şarkısını seslendirirken açmamız için “You Are The Smile On Our Faces” yazan kağıtlar dağıtıldı ama ne yazıkki Justin Fall’u seslendirmemişti. Fakat Be Alright hayal kırıklığımızı aldı götürdü, kesinlikle kusursuzdu bence. Videosu: (Videodaki ses benim değildir. Sol tarafımda bir kız vardı sayesinde geçici sağırlık yaşamıştım.)

En güzel anlardan biri kesinlikle One Time ve Eenie Meenie’yi söylediği andı. Resmen O’nu ilk tanıdığım halini görür gibi oldum.

Konser sonunda biraz kaçar gibi çıkması hepimizi üzmüştü. Herkes heyecandan titrer vaziyette dağılırken en başta kaybettiğim arkadaşımı buldum ve O’na sarılıp “Gerçekten harika değil miydi söylesene” diyerek ağlamaya başladım. Etrafımdaki insanlar bana bir şey oldu sanmıştı,biraz komikti.

Fakat düştüğümde yaraladığım bacağımın durumunun pek de iyi olmadığını otele döndüğümde anlamıştım, artık siz düşünün oradaki atmosferi. Gerçekten sizin gibi düşünen bir sürü insan var ve kendinizi çok güvende hissediyorsunuz. Tarifi yok.

Diğer konser anıları yazılarını okumak isterseniz tıklayın